Tommy

Of Tom(me) de Savoie, the black pearl of Vallandry.

Op 15 mei hebben wij helaas afscheid moeten nemen van onze trouwe viervoeter, onze grote vriend.

Wat een prachtig leven heeft hij gehad. Als klein hondje was hij dagelijks bij de skilift te vinden waar de toeristen met hem speelden. Als wij smiddags naar huis gingen, wilde hij niet mee maar bleef bij de skilift. ‘savonds kwam hij met ijspegels aan zijn bek naar binnen of groef een kuiltje in de sneeuw en bleef op ons wachten. ’s Zomers waren de kinderen ook zo gek met hem dat menig familie tot de aanschaf van een hond overging. Tranen met tuiten werd er gehuild als de kinderen naar huis moesten en tommy niet meekon.

Wat hebben we veel gewandeld; honderden keren naar Notre Dame de Vernettes waar hij soms achter de marmotten aanging maar nooit te pakken kreeg, dagelijks naar Barmont en regelmatig een grote wandeling. Het leven in de bergen is zwaar geweest voor zijn lijf. Artrose had hij al toen we naar de Correze vertrokken. Een jaar lang leek het zelfs beter met hem te gaan. Daarna begon de verdere aftakeling, hij zakte steeds vaker door zijn poten en de bult op zijn rug stond op knappen. Na heel lang en heel veel getwijfeld te hebben, hebben wij hem laten inslapen. Bijna 14 jaar geworden. Wat een vreselijke beslissing maar we denken dat het beter voor hem was.